Η μιζέρια των επαγγελματιών του τουρισμού

Από τον μήνα Φεβρουάριο ξεκινάει κάθε χρόνο το μοιρολόι..."οι κρατήσεις δεν πάνε καλά"..."φέτος δεν ξέρω τι θα κάνουμε"

Και συνεχίζεται τον Σεπτέμβριο... "είχε κόσμο αλλά όχι καλό κόσμο"... "έχει πολύ κόσμο αλλά δεν αφήνουν χρήματα". Επιπλέον το μοιρολόι έχει και γεωγραφική διασπορά..."οι Γερμανοί παραγγέλνουν μια σαλάτα και ένα καρπούζι"..."οι Άγγλοι μένουν σε all inclusive και πίνουν μόνο μπύρες"..."οι Βαλκάνιοι έρχονται με τα αυτοκίνητα τους φορτωμένα από τα market της χώρας τους"...

Κάθε χρόνο από το 2010 και μετά, ο Ελληνικός τουρισμός σημειώνει ρεκόρ σε επισκεψιμότητα και έσοδα αλλά η γκρίνια παραμένει. Ξεκινάει το Πάσχα με τους ξενοδόχους και τους ιδιοκτήτες τουριστικών γραφείων να διαμαρτύρονται ότι δεν υπάρχουν κρατήσεις και ολοκληρώνεται τον Σεπτέμβριο με τους επαγγελματίες της εστίασης οι οποίοι γκρινιάζουν ότι οι τουρίστες δεν ξοδεύουν.

Βάσει της προσωπικής και επαγγελματικής μου εμπειρίας, καταγράφω τα χαρακτηριστικά της κάθε κατηγορίας των επαγγελματιών του τουρισμού.

1. Εστίαση: Αυτή η κατηγορία είναι οι πρωταθλητές στην γκρίνια...δεν υπάρχει περίπτωση να συναντήσετε ιδιοκτήτη ταβέρνας που να σας πει "οι δουλειές πάνε καλά"...οι συνηθισμένες ατάκες τους είναι "ο κόσμος δεν ξοδεύει"..."δεν είναι τα πράγματα όπως παλιά"...κλπ.

2. Ιδιοκτήτες τουριστικών γραφείων: η κλασική τους ατάκα είναι "ο κόσμος δεν ταξιδεύει"

3. Ιδιοκτήτες ενοικιαζόμενων δωματίων: Εδώ έχει πολύ δράμα..."καθαρίζω μόνος μου τα δωμάτια"..."τι κέρδος να έχω όταν νοικιάζω με 80 ευρώ την βραδιά"..."ότι κέρδος έβγαλα θα το δώσω για ανακαινίσεις και ζημιές"...

4. Ξενοδόχοι: την δεκαετία του '90 και του 2000 ήταν πρωταθλητές στην γκρίνια αλλά πλέον διαμαρτύρονται μόνο την περίοδο των προκρατήσεων...η πλειοψηφία του κλάδου είναι ικανοποιημένη στο κλείσιμο της σεζόν.

Οι λόγοι της μιζέριας

Ο τουριστικός κλάδος χαρακτηρίζεται από έντονο διεθνή ανταγωνισμό στο οποίο οι Έλληνες επιχειρηματίες ανταποκρίνονται με επιτυχία. Αναβαθμίζουν τις παρεχόμενες υπηρεσίες, βελτιώνουν την εμπειρία του επισκέπτη και εφαρμόζουν πλέον συστήματα επαγγελματικής διοίκησης επιχειρήσεων. Αυτό έχει οδηγήσει την χώρα μας στην λίστα των κορυφαίων προορισμών παγκοσμίως.

Γιατί όμως η επιτυχία της Ελληνικής επιχειρηματικότητας δεν μεταφράζεται σε αισιοδοξία;

Έχοντας εργαστεί ως τραπεζικός υπάλληλος σε νησί με έντονη τουριστική δραστηριότητα και έχοντας κοινωνικές συναναστροφές με πολλούς επαγγελματίες του κλάδου, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο βασικός λόγος της γκρίνιας των επιχειρηματιών είναι η εικόνα τους στην τοπική κοινωνία...υπάρχει ένα φόβος και ένας δισταγμός να πούνε στον επαγγελματικό και κοινωνικό τους περίγυρο ότι "ναι ήταν μια καλή σεζόν και οι δουλειές πήγαν καλά".

Έχω έναν φίλο ο οποίος δραστηριοποιείται στην εστίαση και στα ενοικιαζόμενα δωμάτια του οποίου τα ετήσια καθαρά εισοδήματα ξεπερνούν τα 150.000€ ετησίως. Κάθε χρόνο όταν τον ρωτάει ο περίγυρος του πως πήγε η σεζόν παίρνει ένα περίλυπο ύφος και απαντάει "κάτι έγινε". Όταν κάποια στιγμή τον ρώτησα γιατί παίρνεις ύφος "Βασίλη Καΐλα" όταν σε ρωτάνε για τις δουλειές σου, η απάντηση του με άφησε έκπληκτο..."αν πω στους προμηθευτές μου ότι πάω καλά δεν θα μου κάνουν εκπτώσεις...αν πω σε φίλους και συγγενείς ότι πάω καλά θα μου ζητάνε δανεικά...και αν λέω στον κόσμο ότι πάω καλά δεν θα έρχονται από φθόνο στο μαγαζί μου"...

Και έτσι λοιπόν ο φίλος μου κυκλοφορεί με ένα αυτοκίνητο των 10.000€ και όποιος συζητήσει μαζί του νομίζει ότι χρωστάει παντού και είναι έτοιμος να καταρρεύσει οικονομικά!!!!!

Κλείνοντας το παρόν άρθρο και πέραν της γκρίνιας που είναι ενοχλητική, θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες και περήφανοι ως Έλληνες πολίτες για τους επαγγελματίες του τουρισμού οι οποίοι είναι πολύ εργατικοί και ικανοί άνθρωποι και κάθε χρονιά ανεβάζουν την χώρα μας στην κορυφή του βάθρου σε έναν κλάδο με σκληρό διεθνή ανταγωνισμό.