Αν αγοράσω Mercedes θα χάσω την μισή πελατεία μου
Μία φράση η οποία αποτυπώνει την στάση της κοινωνίας απέναντι στην επιτυχία
Μέσα στο τελευταίο διάστημα, έτυχε να κάνω δύο σχεδόν πανομοιότυπες συζητήσεις με δύο διαφορετικούς φίλους επιχειρηματίες. Η μία φίλη διατηρεί φαρμακείο και ο άλλος φίλος μου είναι καθηγητής φιλολογίας και διατηρεί φροντιστήριο μέσης εκπαίδευσης... και οι δύο είναι επιτυχημένοι στον κλάδο τους και σχεδιάζουν την τρέχουσα περίοδο να προχωρήσουν στην αγορά ενός καινούργιου αυτοκινήτου με ένα budget περίπου 40.000€. Η φαρμακοποιός θέλει να αγοράσει ένα καινούργιο Γαλλικό SUV και ο καθηγητής ένα Κινέζικο SUV.
Όταν τους πρότεινα εναλλακτικά αντί για ένα καινούργιο, συμβατικό μοντέλo να στραφούν σε μια premium επιλογή όπως ένα μεταχειρισμένο πολυτελές Mercedes GLC πενταετίας, του οποίου η τιμή κυμαίνεται μεταξύ 35.000€ με 40.000€ και προσφέρει ανώτερη ποιότητα κατασκευής και άριστη παθητική ασφάλεια, έλαβα ακριβώς την ίδια, αφοπλιστική απάντηση: «Αν πάρω Mercedes, θα χάσω τη μισή πελατεία μου».
Αυτή η αυθόρμητη αντίδραση αποτυπώνει ανάγλυφα μια βαθιά παθογένεια της ελληνικής πραγματικότητας. Στην τοπική κοινωνία, η οδήγηση ενός premium αυτοκινήτου σπάνια ερμηνεύεται ως επιβράβευση της προσωπικής προσπάθειας. Αντίθετα, μεταφράζεται συχνά ως προκλητική επίδειξη πλούτου ή ως τεκμήριο «υπερβολικού κέρδους» στην πλάτη του πελάτη.
Η αόρατη ομηρία του επαγγελματία
Εάν ένας φαρμακοποιός αγοράσει ένα premium αυτοκίνητο, οι πελάτες θα σκεφτούν ότι πληρώνουν ακριβά τα φάρμακα που αγοράζουν από το κατάστημα του...εάν ο καθηγητής αγοράσει μία Mercedes, οι γονείς των μαθητών θα σκεφτούν ότι ενώ αυτοί δυσκολεύονται να πληρώσουν τα δίδακτρα, αυτός διάγει πολυτελή βίο με τα δικά τους χρήματα.
Το φαινόμενο αυτό (γνωστό διεθνώς και ως Tall Poppy Syndrome — το κόψιμο του λουλουδιού που ξεχωρίζει) αποδεικνύει πόσο στρεβλή παραμένει η σχέση της κοινωνίας μας με την ατομική προκοπή. Αντί η επιτυχία να λειτουργεί ως κίνητρο, αντιμετωπίζεται με καχυποψία.
Έτσι, πολλοί επαγγελματίες καλούνται να κάνουν έναν παράδοξο συμβιβασμό: να κρύβουν τους καρπούς της δουλειάς τους για να μη διαταράξουν τη σχέση εμπιστοσύνης με την πελατεία τους.
Δηλαδή αντί ο επιχειρηματίας να απολαμβάνει το μέρισμα του επιχειρηματικού ρίσκου που ανέλαβε και της υψηλής κερδοφορίας, αναγκάζεται να συμπιέζει την ποιότητα ζωής του για χάρη της κοινωνίας...ή μάλλον για χάρη του τι θα πει η κοινωνία.
Έχω φίλο βιομήχανο ο οποίος ενώ λατρεύει τα μοντέλα της Volvo, σταμάτησε να αγοράζει αυτοκίνητα της Σουηδικής φίρμας και πλέον έχει στραφεί προς την Ιαπωνική αγορά μόνο και μόνο για να μην σχολιάζουν οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο του.
Το φαινόμενο αυτό δεν το συναντούμε μόνο στην χώρα μας αλλά υπάρχει σε έντονο βαθμό σε όλες τις χώρες της Μεσογείου αλλά και στις Σκανδιναβικές χώρες.
Πιο συγκεκριμένα στις Σκανδιναβικές χώρες έχουμε το λεγόμενο Janteloven, ο οποίος είναι ένας άγραφος κανόνας συμπεριφοράς που χαρακτηρίζει τις σκανδιναβικές κοινωνίες (Δανία, Νορβηγία, Σουηδία). Η επίδειξη θεωρείται κακό γούστο ενώ ταυτόχρονα αποδοκιμάζεται η αλαζονεία και η προσπάθεια κάποιου να ξεχωρίσει ή να δείξει ανώτερος από τον μέσο όρο.
Η χρυσή τομή: Δουλεύουμε για να ζούμε, όχι το αντίστροφο
Τα premium αυτοκίνητα περιλαμβάνουν brands όπως Mercedes, BMW, Audi, Jaguar, Range Rover, Volvo...δεν πρόκεται για απλά καθημερινά αυτοκίνητα αλλά για πολυτελή μοντέλα που έχουν ισχυρό status symbol. Έχουν υψηλό δείκτη...κεφαλογυρίσματος στον δρόμο και η οδήγηση τους κάθε άλλο παρά privacy εξασφαλίζει.
Όταν δουλεύει όμως κάποιος σκληρά και καταφέρνει να έχει ένα ικανοποιητικό εισόδημα θα πρέπει να μπορεί να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες του.
Επειδή όμως ο κίνδυνος για την επιχείρηση και τα εισοδήματα είναι υπαρκτός και δεν πρέπει να παραβλέπεται, η λύση ίσως βρίσκεται στη χρυσή τομή... Ένα απλό, «ταπεινό» αυτοκίνητο για τις καθημερινές μετακινήσεις και τις επαγγελματικές υποχρεώσεις, που διατηρεί το χαμηλό προφίλ απέναντι στην πελατεία, και το αυτοκίνητο των ονείρων μας στο γκαράζ, έτοιμο για τα Σαββατοκύριακα, τις εκδρομές και τις προσωπικές μας στιγμές.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν δουλεύουμε μόνο για να συντηρούμε μια επαγγελματική εικόνα, αλλά για να ζούμε όπως πραγματικά μας αξίζει!
Σχόλια